Η εγκατάσταση …μετάβαση… (2025) της Λίνας Πηγαδιώτη αποκαλύπτει έναν αστερισμό χρονικού αποπροσανατολισμού. Το έργο δημιουργεί μια συνθήκη αδιάκοπης διέλευσης, καλλιεργώντας μια μορφή συναισθηματικής διάρκειας. Η καλλιτέχνις ενεργοποιεί περιστρεφόμενες επιφάνειες ως αισθητηριακά ερεθίσματα. Αυτά τα μέσα προκαλούν μια ανατροπή της χωρικής αντιληπτικότητας. Κερωμένα νήματα, μονοτυπικές ανάγλυφες επιφάνειες, αρχειακά τεκμήρια, χαρτιά φθαρμένα από τη χρήση και μικρά σύμβολα μνήμης συνθέτουν ένα πλέγμα βιωμένων λεπτομερειών. Όλα παραπέμπουν σε μια στιγμή που βρίσκεται μεταξύ ανάμνησης και συνάντησης. Σχέδια, επιγραφές, εφήμερα έγγραφα και συμβολικά απομεινάρια εμπεριέχουν συναισθηματική πυκνότητα, καθιστώντας δυνατή μια εμπειρική επαφή μέσω της διαδικαστικής επίκλησης και της οικειότητας της ύλης. Τα χρησιμοποιημένα υλικά αφομοιώνονται σταδιακά στην οπτική συνείδηση του θεατή. Είναι η στιγμή όπου το «γίγνεσθαι» στην πλατωνική σκέψη, που νοείται ως κάτι ασταθές αλλά ευδιάκριτο, αντιπαραβάλλεται προς το «είναι», το μόνιμο και το νοητό. Ο επισκέπτης εισέρχεται σε έναν χώρο όπου οι μετατοπίσεις της αντίληψης τονίζουν αυτή τη φιλοσοφική συνέχεια. Η εγκατάσταση επιτρέπει στο πρόσκαιρο να αποκτήσει υπόσταση. Μια κινητική φόρτιση παρασύρει τον θεατή σε ένα ενδοσκοπικό μονοπάτι. Η παρούσα δομή λειτουργεί ως ένα ασύμμετρο περιβάλλον αισθήσεων. Οι ανακλαστικές επιφάνειες γίνονται μια ατμοσφαιρική δίοδος, επηρεάζοντας τον τρόπο με τον οποίο ο επισκέπτης βιώνει την παρουσία μέσω της εγγύτητας. Η Πηγαδιώτη φέρνει στην επιφάνεια μια εσωτερική διάθεση με τη μνήμη να αναπνέει και την ένταση του χρόνου να αυξάνεται χωρίς οριστική κατάληξη.